wtorek, 4 lutego 2014
Rozdział 10
-Ej? Ale jak to?-
-Ty nie umiesz czytać?-
-Umiem...-odpowiedziałem i czytałem dalej.
Zginęła w wypadku samochodowym.
Straszne. Tak bardzo chciałbym pomóc Marcie, ale nie wiem jak.
**Oczami Leny**
Chciałam pujść do kuchni, ale usłyszałam jakiś krzyk. Podąrzyłam za nim i dotarłam do łazienki. Weszłam i zobaczyłam Harrego który był w samym ręczniku.
-Co się stało!!??-próbowałam go przekrzyknąć. W końcu nie wytrzymałam.-Zamknij mordę i powiedz co się stał!!!-
-No bo...-nie dokończył, bo mu przerwałam.
-Nie stop! Najpierw podciągnij ręcznik!-zrobił to o co poprosiłam.
-Teraz możesz kontynuować.-
-No bo ja chciałem wziąść kąpiel, a to co coś chciało mnie zjeść lub nawet gorzej, zabić!-
-Ale co?-pokazał na miejsce obok kibelka.
-Tam jest! Weź go!-wziełam to na ręce.
-Coś jeszcze czy krzyczałeś tylko z powodu małago psa Marty?-zapytałam powstrzymując śmiech.
-Dobra idź bo to coś na prawdę mnie zje, zabije lub nawet zgwałci.-w tej chwili do łazienki wszedł Lou.
-Musisz ze mną iść.-powiedział i mnie pociągnął.
-Lena chyba o czymś zapomniałaś.-ten sam słodki pisk. Harry. Poszłam do łazienki wziąść psa i dalej ruszyłam za nim. Doszliśmy do jego pokoju, który dzielił z Martą. Weszłam i zobaczyłam ją płaczącą. Podbiegłam do niej i zapytałam: co się stało?. Lou mi wszystko wytłumaczył.
-Marta nie płacz. Wszystko będzie dobrze. Masz mnie, Louisa, no i chłopców.-
-Dziękuje wam! Kocham was wszystkich.-widziałam mały uśmiech, który wkradł się na jej twarz. Wiedziałam, że to dla niej smutne. Straciła najbliższą jej osobę, a szczególnie , że ojca nie znała. Zawsze była zrzyta ze swoją mamą. Szkoda mi jej. No ale matki jej nie oddam chociaż chciałabym. Zrobiłabym wszystko by była szczęśliwa.
-Mam coś dla ciebie.-powiedziałam i za pleców wyciągnełam jej pieska.
-Jeju gdzie on był.-zapytała szczęśliwa i położyła Sambe na kolanach.
-Można powiedzieć, że mieszkał za kibelkiem.-na moje słowa uśmiechneła się.
-Szkoda tylko, że na pogrzebie się nie pojawię...-
-Jak to?-tym razem odezwał się Louis.
-Bo on jest w Polsce, a ja nie chce was zostawiać.-po tych słowach od razu się uśmiechnęłam. Jaka ona kochana. No ale nie mogę dopuścić do tego by przez nas nie pojawiła się na czymś ważnym. To niedopuszczalne.
-Mogłabym teraz zostać sama?-razem z Lou pokiwaliśmy głową i wyszliśmy. Poszłam do pokoju. Zobaczyłam, że Niall czytał książkę. Podbiegłam do niego.
-Kochanie nie masz czasem gorączki?-zapytałam i sprawdziłam jego czoło.
-Dlaczego pytasz?-
-Bo czytasz...-
-To już nie mogę sobie poczytać?-
-No nie.-zrobił smutną minkę i odwrócił się do mnie plecami.
-Podano do stołu!!-krzyknął Harry, który niedawno temu był w łazience. Niall zszedł z łóżka i poszedł ma obiad. Ja zrobiłam to co on. Podczas jedzenia brakowało tylko Liama, który wpadł do kuchni jak głupi.
-Jedziemy na wakacje!!-krzyknął uradowany.
-Ja nie mam ochoty.-powiedziałam równo z Martą i Louisem.
-Bez was nie jedziemy!-krzyknął już bardziej smutny Liam.
-No prosze was!-krzyczał Zayn-Ja chce jechać, ja chce jechać!!-ktzyczał waląc w stół pięściami.
-Chłopacy to na prawdę nieodpowiedni moment...-powiedział Lou i wyszedł.
-Harry-zwrócił się do niego Zayn-nie żeby coś, ale ten sos jest lekko przypalony.-
-No ja przynajmniej umiem odróżnić kobiete od faceta...-odpowiedział mu Hazza, unosząc jedną brew.
-Dobra zamknij się już...-powiedział i rzucił w niego ścierką. Czasami zastanawiam się czy ta przeprowadzka do nich to był dobry pomysł!...nie służy to zbyt dobrze mojemu umysłowi...oni wykańczają mnie fizycznie, jak i psychicznie!...
-Stary..ta ścierka była brudna!-Krzyknął Harry, a Malik prawie spadając z krzesła zaczął uciekać. Gonili się tak wokół kanapy. Zayn znalazł na kanapie jakieś ciastka i krzyknął:
-Odejdź, bo jak nie to zjem twoje ciasteczka!!!-
-Ale to nie moje ciasteczka!-
-To kogo?!-
-To moje ciasteczka!!-krzyknął Horan. Podszedł do nich i je wziął, a już po chwili zajadał się nimi, jednocześnie patrząc jak Ci debile się gonią. Widziałam, że nawet Marta się śmieje. I tyle mi wystarczy...chciałam tylko, żeby się nareszcie uśmiechnęła. Odeszłam od stołu. I usiadłam koło Nialla na kanapie i patrzyłam jak chłopcy się ganiają. Normalnie film w 3D! I po co płacić za kino?! To jest darmowe i śmieszniejsze! A szczególnie to jak ciągle się o coś potykają. Zayn przystanął, bo brakowało mu tlenu, a Harold w tym czasie wskoczył mu na plecy...ZARAZ CO?!
-Zawieź mnie do pokoju, mój podwładny koniku!!-Zayn wypuścił powietrze z ust i pokierował się w stronę schodów. Poszli do góry, ale nie na długo. Dlaczego? Bo usłyszałam wielki huk. Spojrzałam w stronę schodów, a tam leżeli oni. Zaczęłam się śmiać w niebo głosy i reszta ze mną.
-Aż taki ciężki jestem?!-krzyknął obrażony Harry.
-No wiesz ty tego nie odczuwasz, bo nie wozisz się na swoich plecach!-jak dla mnie i większości to zdanie nie miało sensu.
-CO?!-zapytali wszyscy chórem.
-Sam tego nie zrozumiałem...-powiedział, wstał i podał swojemu koledze, który leżał pod nim rękę.
-Chyba mam siniaka.-
-Gdzie?-
-Na dupie-wszyscy się zaśmialiśmy-ale ja nie żartuję.-powiedział i poszedł na górę bardzo ale to bardzooooo dziwnie wchodząc po schodach...
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hejo wszystkim!!! Wracam do was z Rozdziałem 10!!! Mam ferie więc postaram się wcześniej napisać kolejny!!! może pojawi się w poniedziałek, ale kto wie czy będzie mi się chciało pisać. Dobra nie zanudzam was.
P.S.-Komentarze naprawdę motywują nas do dalszej pracy!
CZYTASZ=KOMENTUJESZ
wtorek, 28 stycznia 2014
Rozdział 9
**Wieczór**
Razem z chłopakami wszedłem do domu. Poszliśmy do salonu i bezczynnie opadliśmy na kanapie po chwili zeszły do nas dziewczyny kłócące się o to co zrobić na kolacje. Podeszły do nas i usiadły na kanapie. Dopiero teraz skapnąłem się jaka ta kanapa wielka. Po chwili wszyscy zaczęliśmy się kłócić jaki film obejrzeć. Większość postawiła na komedii, a większość to znaczy 6 osób. Tylko Zayn wolał jakąś kreskówkę. Podczas oglądania filmu usłyszałem trzask drzwi, a po chwili ujrzeliśmy Natalii.
-Musimy pogadać-powiedziałem i pociągnąłem ją do kuchni.
-Słucham.-powiedziała uśmiechnięta.
-Co ty wyprawiasz?! Jesteś pod moją opieką!! Bez mojej zgody nigdzie nie wyjeżdżasz!! Zrozumiano?!!-krzyczałem.
-Mam 18 lat i mogę robić co chce!-
-Wiesz co by się stało, gdyby coś ci się stało?! Miałbym przerąbane u twojej matki!!-
-Ale co mnie to!! Czyli martwisz się tym, że miałbyś kłopoty?!-widziałem w jej oczach łzy, a już po chwili wybiegła szlochając. Poszedłem do chłopaków.
-Coś ty jej zrobił?!-zapytał Liam.
-Trochę się posprzeczaliśmy nic wielkiego.-
-Ta jasne!-powiedział i wstał.
**Oczami Natalie**
Siedziałam w pokoju i płakałam. Ciągle myślałam o tym, że on bardziej martwił się kłopotami u mojej matki niż mną. Usłyszałam pukanie do drzwi.
-Proszę-powiedziałam prawie niesłyszalnym głosem. Do pokoju wszedł Liam. Usiadł koło mnie i mnie przytulił.
-Spokojnie...wymskło mu się...-próbował mnie pocieszyć. Siedzieliśmy tak 5 minut. Ciągle płakałam i to do tego w jego koszulkę i chyba ubrudziłam ją tuszem.
-Dziękuję. Jesteś najlepszym przyjacielem i pocieszycielem jakiego znam.-uśmiechnęłam się do niego.
-Natallie! Przepraszam...-usłyszałam za drzwi.-proszę chodź do nas...-oderwałam się od Liama. Chusteczką zmyłam rozmazany tusz. Podeszłam do drzwi i je otworzyłam. Lou widząc mnie rozłożył ręce, po to bym go przytuliła, ale ja ominęłam go i zeszłam do reszty.
**Oczami Zayna**
**Następny dzień, godz.12:00**
-Czy te dziewczyny zawsze muszą się spóźniać?-zapytałem Harrego, który właśnie robił obiad i nucił coś pod nosem.
-Mówiłeś coś?-odwrócił się do mnie.
-Tak...po pierwsze: Czy te dziewczyny zawsze muszą się spóźniać? A po drugie: Po jaką cholerę założyłeś ten fartuszek?!-
-A teraz odpowiedzi. Tak, dziewczyny muszą się spóźniać. I założyłem ten fartuszek bo wyglądam w nim bosko.-powiedział mieszając w garnku.
-Chciałbyś...ty w niczym nie wyglądasz bosko.-już chciał mi odpowiedzieć, ale po domu rozległ się dzwonek do drzwi. Poszedłem otworzyć.
-Spóźniłaś się 10 minut.-powiedziałem otwierając szerzej drzwi żeby Zuza mogła wejść, ale ku mojemu zdziwieniu stał tam listonosz.
-Nie wiedziałem, że jestem kobietą.-powiedział sięgając list.-to list to panny Marty.-
-Dobrze dziękuję. I przepraszam spodziewałem się kogoś.-zamknąłem drzwi. Ale wpadka. Wszedłem do kuchni i rzuciłem list gdzieś w kąt. Harry cały czas się śmiał.
-Chyba mamy nową Zuzę. Ale na twoim miejscu zmieniłbym dziewczynę, szczerze nie była zbyt piękna...-mówił tak dalej, aż w końcu zadzwonił dzwonek i miejmy nadzieję, że ten właściwy.
-Cicho to raczej ona! Jeszcze cię usłyszy!-krzyknąłem i w ciągu sekundy byłem przy drzwiach. Otworzyłem drzwi. Nic nie mówiłem, aż się nie upewniłem, że to ona.
-15 minut spóźnienia.-powiedziałem patrząc na zegarek, który miałem na ręce.
-Przepraszam pana po prostu spóźniłam się na autobus.-
-Harry uszykuj jeszcze jeden talerz!-
-Po co?-
-Bo Zuza przyszła!-
-To gdzie mam iść?-zapytała zakłopotana.
-Na górę...tam powinny być dziewczyny.-Zuza zrobiła to co powiedziałem, a ja poszedłem do kuchni. Harry siedział przy stole, a sos prawie wykipiał!
-Hazza nigdy w życiu nie będziesz dobrą gosposią!!!-
**Oczami Louisa**
**wieczór**
Poszedłem do pokoju. Tam płakała Marta z jakimś listem w ręce. Podszedłem do niej.
-Ej Marto co się stało?-
Ona w odpowiedzi podała mi list. Gdy go przeczytałem oczy momentalnie rozszerzyły się. Przecież tam CZARNO na BIAŁYM było napisane, że...
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hej! witam was ponownie z Rozdziałem 9!!! Ciekawi was co tam będzie napisane?? To musicie poczekać albo do poniedziałku, albo do środy! Wszystko zależy tylko i wyłącznie od mojej weny!!
wtorek, 21 stycznia 2014
Rozdział 8
**godzina 23:30**
Poszłam spać godzine temu i nadal nie usnęłam.
-Louis śpisz?-zapytałam szeptem.
-Nieee...-odpowiedział zaspanym głosem.-a czamu pytasz?-
-Bo ja nie mogę usną...-
-To zaśpiewam Ci piosenkę-
-Okay-powiedziałam uradowana.
-Ale ja żartowałem!-krzyknął szeptem. Co?! Jak można krzyczeć szeptem?
-Szkoda...-
-No dobra już nie błagaj zaśpiewam.-powiedział i mnie przytulił. Po chwili usłyszałam pierwsze słowa piosenki.
I figured it out I figured it out from black and wh Seconds and hours Maybe they had to take some tim.
I know how it goes I know how it goes from wrong a Silence and sound Did they ever hold each other tig Did they ever fight like us?
You and I We don't wanna be like them We can make it 'till the end Nothing can come between You and I Not even the Gods above Can seperate the two of us No, nothing can come between You and I Oh You and I
I figured it out Saw the mistakes of up and down Meet in the middle There's always room for common
I see what it's like I see what it's like for day and nig Never together Cause they see the things in a dif Like us But they never tried like us
You and I We don't wanna be like them We can make it 'till the end Nothing can come between You and I Not even the Gods above Can seperate the two of us
Cause You and I
We don't wanna be like them We can make it 'till the end Nothing can come between You and I Not even the Gods above Can seperate the two of us No, nothing can come between You and I (You and I) You and I (You and I)
We can make it if we try You and I
Oh You and I
You and I
Nie oszukujmy się zasnęłam już podczas drugiej zwrotki.
**Rano**
Wstałam koło godziny 9:00. Poszłam do łazienki. Ubrałam się i zrobiłam lekki makijaż. Zeszłam do kuchni i chciałam tym debilom zrobić śniadanie, ale Lena mnie zastąpiła.
-Oooo Mart. Pójdziesz ich zawołać?-
-Oczywiście.-powiedziałam i poszłam na góre.
**30 minut później**
Jak długo można budzić jednego człowieka?
-Niall... naleśniki czekają na ciebie w kuchni.-szepnęłam prosto do jego ucha. Ale ten bałwan zamiast mi grzecznie odpowiedzieć to jak głupi wyleciał z pokoju. Postanowiłam dołączyć do reszty, więc pokierowałam się w stronę schodów. Na samym dole schodów leżał Niall.
-Jesteś największą ciotą jaką znam!-krzyknęłam i pomogłam mu wstać. Razem weszliśmy do kuchni.
**Oczami Liama**
**Godzinę później**
-Chłopacy zbieramy się.-
-Dlaczego?-
-Bo mamy wywiad.-oni już nic nie powiedzieli tylko poszli zakładać buty. Całe szczęście nie będę musiał się już z nimi kłócić. Wyszliśmy z domu i poszliśmy do samochodu. Po 20 minutach byliśmy na miejscu. 2 godziny później już wyszliśmy. Jak zawsze rozmawialiśmy o nowym teledysku oraz płycie MM.
wtorek, 14 stycznia 2014
Rozdział 7
-A powiedz mi kto chciał zwiedzić moje rodzinne miasto?-
-No ja, ale jest 21:00, a my na jutro nie jesteśmy spakowani.-Lena zatrzymała się i spojrzała na mnie otwierając oczy chyba do największych rozmiarów jakie mogły osiągnąć i ciągnąc mnie za rękę zaczęła biec.
-Ale ty chyba nie powinnaś biegać.-powiedziałem.
-Może przynajmniej dziecko będzie miało kondycje bo ja nie mam.-powiedziała i przystanęła. Cały czas próbowała złapać oddech. Zacząłem się śmiać, a ona spojrzała na mnie pytająco.
-Z czego się ryjesz?-
-Z ciebie ty mój...słodki pączusiu.-pacnąłem ją w nos.
-No jest dobrze, możemy iść.-
-A tak z ciekawości: o której mamy lot?-
-Gdzieś koło szesnastej.-
-Aha.-
**Oczami Louisa**
Do domu wszedł Zayn, który cały czas się śmiał. Wszedł do salonu z jakąś dziewczyną i usiedli na kanapie koło mnie.
-Cześć jestem Zuza, a ty?-
-Louis-uścisnąłem dłoń, którą mi podała, a Zayn wyszedł do kuchni.-to łączy cię coś Zaynem?-
-No tak...jest moim chłopakiem. Nie mówił Ci nic?-
-Nie.-
-To może od razu zapoznam cię z resztą.-do salonu wszedł Zayn.
-Nie. Ja i tak musze już lecieć. Papa.-pocałowała Zayna w policzek, a mi tylko pokiwała. Choć już wiem co ukrywał Zayn.
-Obejrzymy coś?-wyrwał mnie z moich zamyśleń.
-Najlepiej jakiś horror.-mój kumpel jak na zawołanie już wkładał płyte do DVD.
-No co? Wiedziałem, że to wybierzesz. Chyba znam cię nie od dziś.-film miał się właśnie zacząć, gdy na dół przybiegła reszta i dosiadła się do nas.
**4 godz. później**
-Obejrzymy jeszcze 3 część? Prooooooooszę!-zacząłem nalegać. Wiem, że jest 1:00, ale ja wcale nie czuję się śpiący. Reszta zaczęła jęczeć.
-Ale ja wiem, że chcecie.-powiedziałem i podbiegłem do odtwarzacza wkładając kolejną płytę. **
W strasznym momencie Zayn wysypał cały popcorn, a Harry zaczął go...zjadać?
-Harry zjadanie z ziemi to robota Nialla.-
-Ale ja właśnie nie chce żeby po południu jadł go Niall.-odpowiedział z pełną buzią.
-A skąd ty wiesz, że on jutro przyjeżdża?-zapytała podejrzliwie Marta.
-Od Lou...-Marta przekierowała swoje oczy na mnie.
-No co?-
-A ty skąd wiesz?-
-Yyy...no...ja...podsłuchałem.-i w tym momencie zacząłem się śmiać.
-Z czego ty się znowu śmiejesz.-zapytał Zayn.
-Z Liama jego sen był bardzo wzruszający.-ponownie się zaśmiałem. Liam spojrzał na mnie wzrokiem typu ,,zabije cię!" czy coś podobnego.
-Idę spać.-powiedział Liam.
-Tylko żeby łyżki ci się nie przyśniły!-krzyknąłem. Reszta zaczęła się zwijać ze śmiechu, a ja razem z nimi, a nasz oburzony kolega sobie poszedł. Spojrzałem na ekran telewizora i widniał tam tylko napis ,,The End?".
-Tym razem my też idziemy spać.-powiedział Harry, a reszta mu przytaknęła.
-Ok.-odpowiedziałem zawiedziony
**Godz. 13:00**
**Oczami Leny**
Walizki spakowane i jeszcze tylko 3 godziny do lotu. Nie wierze, że już niedługo zobaczę Martę...no i resztę też.
**5 godz. później**
Właśnie stałam przed drzwiami naszego domu. Zadzwoniłam dzwonkiem, ale nikt nie otworzył. Zadzwoniłam jeszcze raz i jeszcze jeden raz. W końcu zaczęłam dusić ten przycisk bez opamiętania.
-Lena! Bo zepsujesz!-powiedział Niall.
-Mam to gdzieś!!! No otwierać!!!-krzyknęłam i chciałam kopnąć drzwi, ale w tym momencie otworzył Harry i dostał w czułe miejsce.
-Też się cieszę, że cię widzę.-powiedział cieniutkim głosikiem i zaczął zwijać się z bólu.
-Przepraszam, ale gdybyś otworzył wcześniej nie dostał byś...tam.-
Razem z Niallem weszliśmy do środka, a Marta rzuciła mi się na szyję.
-Lena...proszę Cię...NIGDY NIE ZOSTAWIAJ MNIE SAMOM Z NIMI!!!-powiedziała odrywając się ode mnie a ja się zaśmiałam.
-Ej? Powie mi ktoś...gdzie jest Natalie?!-powiedział, zapytał i jednocześnie krzyknął Lou.
-Pojechała na wakacje z koleżankami.-powiedziała Marta.
-Jestem głodny...zrobimy coś do jedzenia!-wtrącił całkiem nie na temat Niall. Chłopacy zaczęli jęczeć.
-Dopiero co jedliśmy-powiedział Harry.
-To zjecie jeszcze!-krzyknął Niall i w podskokach pomaszerował do kuchni.
-Spoko, ale jakby coś to zrzygam się na ciebie!-krzyknął do odchodzącego do kuchni Nialla.
-Jak ja za tym tęskniłam...-
**********************
Przepraszam, że taki krótki no ale czasu się nie miało. Następny będzie dłuższy (mam nadzieję)!
CZYTASZ=KOMENTUJESZ
wtorek, 7 stycznia 2014
Rozdział 6
Wszedł do pokoju i zamknął drzwi. Podeszłem i zapukałem. Słysząc ciche 'proszę' wszedłem i usiadłem na łóżku, na którym on leżał. Usłyszałem dźwięk sms-a, Zayn już chciał wziąść telefon do ręki, ale ja mu nie pozwoliłem.
-Zayn...o co tu chodzi?-
-Ale o co ci chodzi?-
-O te ciągłe pisanie z kimś-
-Po co Ci to wiedzieć?-
-A bo tak chce sobie wiedzieć...-
-Odpuść Louis...nic Ci nie powiem...-
-Ja jestem Louis Tomlinson i nigdy nie odpuszczam!!!-krzyknąłem-jeszcze dowiem się co ty kręcisz...-powiedziałem mrucząc pod nosem.
-Co?-zapytał się Zayn. Czyli nie usłyszał. I dobrze.
-Nic.-powiedziałem i wyszedłem.
**Oczami Leny**
Poszłam do łazienki, wziąść szybki prysznic. Po 15 minut już byłam ubrana w piżame i tylko myłam jeszcze zęby. Wyszłam. Przed drzwiami czekał uśmiechnięty Horan.
-Ile można tam siedzieć?-
-Jak widać długo...-powiedziałam i odeszłam. Przed snem chciałam zadzwonić jeszcze do Marty. Wybrałam numerek "2" ponieważ mam ją w szybkim wybieraniu. Odebrała za pierwszym sygnałem.
-Hej Marta.-
-Hej! Co tam?-
-Spoko. Ale niedługo będę musiała własny kącik sobie poszukać.-
-Szkoda...a u mnie nudno jak...-
-Dobra nie musisz kończyć. Ok ja ide spać. Papa do usłyszenia.-
-Do usłyszenia.-
Zakończyłam rozmowę z Martą. Położyłam się i sama nie wiem kiedy usnęłam.
**Południe**
Obudziłam się o 12:00. Spałabym jeszcze, ale słońce przedzierające się przez żaluzję nie dało mi spać. Zeszłam na dół. Nikogo nie było oprócz Nialla siedzącego przed telewizorem. Poszłam do kuchni zrobić sniadanie. Otwierając lodówkę zobaczyłam przyczepioną karteczkę:
Razem z tatą i Jennifer wyjechaliśmy. Musisz sobie sama poradzić. U nas w sypialni zostawiłam Ci kasę na zakupy.
Mama.
No pięknie. Teraz muszę mu gotować obiadki. Chociaż ja cały czas go kocham. Więc dlaczego udaje, że nie? Hymm...bo mnie zdradził...nie stop nie chce o tym myśleć. Sięgnełam z lodówki potrzebne produkty na obiad, ale nadal nie wiem co ugotować. Sięgnełam po książkę kucharską. Nie oszukujmy się nie umiem gotować. Kroiłam coś, gdy nagle poczułam kogoś ręce na mojej tali. To był Niall.
-Co robisz?-szepnął mi prosto do ucha, a mnie przeszedł przyjemny dreszcz.
-Gotuje.-odpowiedziałam prosto i logicznie.-prosze odsuń się.-poprosiłam go. Zrobił to co chciałam, ale z kuchni nie wyszedł. Odwróciłam się do niego twarzą i jaksię okazało on mnie tylko puścił. Pocałowałam go, a on odwajemnił pocałunek. Gdy się od niego odsunęłam zapytał:
-To znaczy, że mi wybaczasz?-
-Oczywiście-
**Oczami Liama**
Siedzieliśmy wszyscy przy stole jedząc śniadanie przygotowane przez Marte. Usłyszeliśmy dzwonek do drzwi i wszyscy spojrzeli na mnie.
-Już ide.-powiedziałem i podszedłem do drzwi. Otworzyłem je, a w nich stanęła piękna brunetka.
-A ty do?-zapytałem.
-Do Zayna.-
-Ok poczekaj chwile.-
-No dobrze.-
-Zayn masz gościa. I to całkiem ładnego!!!-krzyknąłem. Dziewczyna tylko zaśmiała się. Choć widziałem rumieńce na jej policzkach. Odwróciłem głowę i nie wiedząc, że Zayn stoi koło mnie przestraszyłem się i odskoczyłem wpadając przy tym na ścianę i zjechałem po niej na ziemię. Dziewczyna się śmiała, a Zayn przewracał oczami, ale żeby mi pomóc wstać to nie...wziął kurtkę i założył ją na siebie. Objął dziewczynę w pasie i gdzieś poszli. Jakoś wstałem choć nie było to łatwe. Poszedłem do kuchni, a już w progu zaatakował mnie Louis. Zaczął mną potrząsać pytając kto to był.
-Ale ja nic nie wiem...jakaś dziewczyna do Zayn.-powiedziałem, a Lou mnie puścił i z miną myśliciela poszedł do pokoju.
**Oczami Zayna**
-Dlaczego tak szybko wyszliśmy.-zapytała mnie Zuza.
-Bo...bo...spóźnilibyśmy się na film.-skłamałem. Tak naprawdę nie chciałem, żeby poznała reszte, po pięknym występie Liama. Gdy doszliśmy do kina, zapytałem:
-To na jaki film idziemy?-
-Nie wiem ty coś wybierz...-
-Ok idziemy naaaaa Igrzyska Śmierci!!!-podeszliśmy do kasy i kupiliśmy bilety.
**Oczami Marty**
Podczas robienia obiadu, zadzwoniła do mnie Lena.
-Jezu Marta!!! Nie uwierzysz!!!-
-No mów, ale nie krzycz mi do słuchawki!!!-
-Sorry. Jutro do ciebie przyjeżdżam!!!-
-Fajnie. Tylko po to dzwoniłaś. Jak tak to papa.
-Ok dobra. Papa.-
Jak ja ją lubię denerwować. Po chwili zobaczyłam Liama troche jakby...wystraszonego?
-Li? co się stało?-zapytałam z troską.
-No bo zrobiłem sobie drzemke i śniło mi się, że wielkie łyżki mnie goniły.-chciało mi się śmiać. Ale, że to był dramat dla niego postanowiłam, że lepiej nie. Zaczęłam go pocieszać i wyszedł z pokoju z wielkim uśmiechem.
**Oczami Nialla**
Jak zwykle siedziałem przed telewizorem, gdy ktoś zasłonił mi oczy.
-Niech zgadne...Lena.-
-Ej no...zawsze psujesz zabawe...no ale nie o tym chciałam mówić.-usiadła mi na kolanach. Jeszcze dziwię się jak można tak mało ważyć.-Jutro jedziemy, znaczy lecimy do Anglii do reszty.-zaklaskała w dłonie. Zaśmiałem się tylko.
-Ale ja chce zwiedzić to miasto.-
-To chodź.-pociągła mnie za rękę do drzwi. Ubrałem buty i kurtkę tak jak mi kazała i po chwili wyszliśmy na zawnątrz.
poniedziałek, 23 grudnia 2013
Rozdział 5
**Oczami Jeniffer(siostry Leny)**
Kupiłam kolejne Bravo. Miał być artykuł o 1D i ich wielki plakat. Tak jestem directioner. Wpadłam do domu jak poparzona i pobiegłam do pokoju. Zaczęłam czytać. Artykuł o Niallu bardzo mnie zdziwił. Pobiegłam do pokoju Leny. Oczywiście zapukałam tak jak mi kazała.
-Proszę!-usłyszałam jej głos więc weszłam.-o to ty siostra.
-Nie zombie!!!-
-Bardzo śmieszne. Co chcesz?-
-Przeczytaj ten artykuł-zaczęła czytać, ale po chwili rzuciła gazetę w kont pokoju.
-Co ty robisz?! To mnie kosztowało 3 zł!-krzyknęłam na nią.
-Ale to nie prawda! JA NIE JESTEM Z NIALLEM! Byłam i teraz tego żałuje!-
-Co?!-
-Nie ważne-
-T-to j-jego dziecko?-spytałam z przerażeniem, dlatego się jąkałam.
-Tak.-powiedziała już całkiem spokojnie. Nagle zaczął dzwonić jej telefon. Podeszłam do niego. Na wyświetlaczu widniał napis Niall.
-Siostra mogę odebrać?-
-Nie!!!-
-Proszę-zrobiłam minkę smutnego psiaczka.
-Ok-
Odebrałam. Jezu, słyszeć jego głos.
**Rozmowa**
-Na reszcie odebrałaś. Słuchaj musimy pogadać. Powiedz mi gdzie mieszkasz. To bardzo ważne.
-Mieszkamy na Letniej 28.-
-Yyyyy...-
-Jestem siostrą Leny.
-Aha. Papa.-
-Papa.-
-Czemu mu powiedziałaś gdzie mieszkamy?-zapytała zła i to bardzo zła
-Ma do ciebie ważną sprawę.-powiedziałam i wyszłam.
**Oczami Nialla**
No. Walizki już spakowane. A za 20 minut lot. Co?!. Kurde w życiu nie dojadę tam na czas! Ja jednak na prawdę wszystko chrzanię!. No nic jadę tam.
**15 minut później**
Na czas! Całę szczęście. Szybko wpadłem do samolotu. Kilka osób spojrzało się na mnie jak na idiotę, ale ja tylko usiadłem. Oczywiście pilot zaczął paplać, a ja go nie słuchałem. Po co mi wiedzieć co robić w samolocie.
**30 minut później**
-Proszę państwa o zapięcie pasów, szykują się turbulencje.-co?! zacząłem panikować.
-Nie ja się boję! Ja-jak spadniemy i wszyscy umrzemy-zacząłem się wydzierać.
-Gdyby pan słuchał pilota wiedziałby pan, że nie trzeba panikować-powiedział jakiś pan obok mnie i odwrócił głowę. Ja zacząłem mu wytykać język, a jakiś dzieciak zaczął się śmiać.
**Kilka godzin później**
Na reszcie ten lot się skończył. Jeszcze chwila z tym dzieciakiem, a bym mu wpierdolił. O Boże i ja mam zostać ojcem? Jak najszybciej pojechałem na tą ulicę. Stanąłem przed drzwiami i...odszedłem. Nie miałem siły. A jak ona mi nie wybaczy? Kurde mam mętlik w głowie. Stałem tak przed tymi drzwiami i myślałem, aż w końcu Ona wyszła z domu.
-Niall?-
-Lena-chciałem ją przytulić, lecz ona mnie odepchnęła i zaczęła krzyczeć przeklinając przy tym. Takiej jej jeszcze nie znałem.
-Co ty sobie wyobrażasz? Przyjeżdżasz tu sobie od tak, a pomyślałeś kurwa, że ja nie chce cię widzieć! Jedź sobie do tej suki.-aż mi się przykro zrobiło, ale zasłużyłem.
-Lena ja cię przepraszam. Proszę wróć do mnie!-
-Chyba śnisz! Nie ma mowy! Wyjdź mi z oczów! SŁYSZYSZ WY-NO-CHA!-ale ja nie odeszłam-Czy ty głuchy jesteś wynocha!-powiedziała. Kilka jej sąsiadów się na nas gapiło, ale to nie ma znaczenia.
-Dobrze, ale chociaż wróć do domu w Anglii.-
-Po co?-
-Bo wszyscy się martwią! Zrozum!-
-Dobrze.-
-Ale, że niedługo będą święta nie ma żadnych lotów.-
-Dobrze, wejdź. Pomieszkasz tu trochę.-powiedziała jakby załamanym głosem.
Wszedłem trochę niepewnym krokiem. Lena zaprowadziła mnie do ,,mojego pokoju''. Tylko mojego.
**Oczami Lou**
-Chłopaki! Gdzie jest Niall?-zapytałem
-Pojechał sobie na wakacje.-
-Czyli teraz nagrywamy bez niego?-
-Tak.-
-Dobra jedziemy.-poszliśmy i wsiedliśmy do auta. Po 30 minutach dojechaliśmy do studia. Weszliśmy, ale Paul nie dał na spokoju.
-Chłopcy!!! Nie możecie robić sobie przerw!!! Jak teraz bez niego nagramy?!-zaczął na nas krzyczeć. Jak ja tego nie lubiłem.
-Damy rade...-powiedział Harry.
-Dobra nie mamy czasu.-powiedział.
**1 godz. później**
-Już kończymy? Jestem padnięty ...-powiedział Liam.
-Tak...widzimy się...-
-Po świętach?!-powiedział Zayn i zaczął odbywać swój taniec szczęścia.
-No niech już będzie po świętach-powiedział Paul.
-TAK!!!!!!-krzyknęliśmy jednocześnie i dołączyliśmy do Zayna. Wszyscy 4 odbywaliśmy taniec szczęścia.

-Haha ok już przestańcie i idźcie sobie.-powiedział Paul.
-Też cię lubimy.-powiedzieliśmy i wyszliśmy. Właśnie mieliśmy wsiadać do samochodu, gdy Zayn się oddalił. W ogóle go nie widziałem. Poszedł sobie gdzieś od nas. Miał nas dosyć, ale nie dziwię mu się czasem też mam dosyć NAS. Wsiedliśmy i pojechaliśmy do domu.
**kilka godzin później**
Oglądaliśmy telewizję, gdy do domu wszedł Zayn uśmiechający się do telefonu. Poszedł do pokoju, a ja zaraz za nim.
poniedziałek, 16 grudnia 2013
Rozdział 4
-Pojadę do polski...-
-Co nie!!!
-Ale daj mi dokończyć... Pojadę do polski do rodziców w końcu i tak musiałabym tam pojechać więc zrobię to teraz.-rozumiałem ją.
-Więc ja już pójdę, a ty się spakuj. Kiedy wyjeżdżasz?-
-Jutro rano zaraz zamówię bilet-wyszedłem z jej pokoju.
*oczami Leny*
Zaraz po jego wyjściu wzięłam pierwszą lepszą walizkę i spakowałam potrzebne mi rzeczy. Następnie podeszłam do laptopa i zaczęłam szukać taniego biletu do polski. Po długich poszukiwaniach znalazłam. Od razu go kupiłam. Lot miałam jutro koło 13:00. Przynajmniej się wyśpię, jeden plus lecz jest też minus, czy rodzice mnie przyjmą? Od urodzenia mojej siostry Jennifer w ogóle się mną nie interesują, jakby mnie nie było. A przed narodzinami byłam ich oczkiem w głowie. To smutne i bolesne gdy ktoś wrzeszczy na ciebie, a dla rodzeństwa skoczyliby z mostu, wydali by na nią miliony złoty gdyby trzeba było. Poczułam jak łzy cisną mi się do oczu. Moje życie powoli się wali. Ale czy na pewno tak powoli?.
*Rano. Godzina 10:00*
Obudziłam się o 10:00. Gdyby nie lot to jeszcze bym spała. Taki mały śpioszek ze mnie. No nieważne. Poszłam do łazienki wziąść prysznic. Po 15 minutach suszyłam włosy jednocześnie myjąc zęby. Następnie poszłam się ubrać. Założyłam luźną bluzkę i obcisłe spodnie. Wykonałam lekki makijaż. Była godz. 12:00. Zamówiłam taksówkę i pojechałam na lotnisko.
Stanęłam przed drzwiami. 12:30. Szybko biegłam odebrać swój bilet. Nim się obejrzałam już siedziałam w samolocie.
*15 godzin później-polska*
Nareście wysiadłam z tej ,,stalowej trumny". Nigdy nie lubiłam samolotów. Teraz została mi jedna sprawa, a mianowicie dojechanie do Gniezna. Czyli zapowiada się kolejna taksówka. Po prostu super! Zamówiłam ją i dopiero się skapnęłam, że to będzie troszkę kosztować. A nawet nie wiadomo czy rodzice mnie chcę widzieć na oczy! Dlaczego? Hmmm... miałam dość mojej siostry, rodziców i w ogóle całego świata. Chciałam odciąć się od wrzeszczenia na mnie i takie tam więc...yyyy.... ukradłam mamie trochę kasy z portfela i wyjechałam do Londynu jako 16-latka. Chociaż nie dziwię się im, że mnie nie szukali, nie dzwonili. Nie byłam łatwym dzieckiem..paliłam, piłam lub chociaż zdawało mi się nieczęsto...brałam narkotyki, ale co ja wygaduje zdarzało mi się to bardzo, ale to bardzo często. Nikt o tym nie wie oprócz moich starych znajomych. Tak myśląc o mojej przeszłości przyjechała taksówka. Nie ukrywam jechaliśmy 1 godz. Wysadził mnie dokładnie przy domu. Więc teraz jeden wielki wdech i ruszamy. Stanęłam przed drzwiami już chciałam pukać ale spojrzałam na mój dom. Strasznie się zmienił odkąd tu byłam. Lekko zapukałam w drzwi, lecz na tyle głośno bo to pukanie usłyszeli. Otworzyła mi mama. Po jej wyrazie twarzy rozpoznałam, że nie chętnie mnie przyjmie.
-Cześć mamo...mogę się u was zatrzymać?-zapytałam tak prosto z mostu.
-Hmmm no niech będzie w końcu nadal jesteś moim dzieckiem-widziałam, że spogląda ukradkiem na mój brzuch.-idź do pokoju rozpakować walizki.-na razie wydawała się miła, ale to tylko początek. Poszłam do swojego pokoju. Weszłam do niego. Jezu nic się tu nie zmieniło. Nadal wisiały moje stare plakaty. Podeszłam do szafy i zaczęłam pakować do niej ubrania. Ale byłam ciekawa jednego. Odsunęłam szufladę i nadal to tam było. Moje ,,tajemnicze pudełko''. Wyjęłam je i usiadłam na ziemi wypakowując jego zawartość. Tak... stare narkotyki, moja zapalniczka i paczka papierosów i o dziwo pełna, moja żyletka, a no tak zapomniałam jeszcze się cięłam, ale się zdziwiłam ponieważ ona miała jeszcze zaschniętą krew, o i jeszcze bandaż, którym owijałam rękę po przecięciu się... no i do pokoju weszła siostra.
-A co ty tu robisz?-spytała a ja szybko wpakowałam wszystko do pudełka i je schowałam.
-A co cię to?-odpowiedziałam pytaniem na pytanie. To zawsze ją zmylało.
-A tak sobie weszłam.-no i nerwy mi puściły. Nigdy nie miałam zwyczaju za dużo przeklinać, ale teraz mi to obojętne.
-No to tak sobie wyjdziesz. I nie wchodź do mojego pokoju i wyjdź. SŁYSZYSZ!!!-
-No chyba Ci się śni.-
-Wypierdalaj z tego pokoju bo własnoręcznie się wyniosę smarkulo!!!-lecz ona tylko zamknęła drzwi i podeszła do mnie.
-Nie mów tak do mnie. Wszystko widziałam co tam chowasz mam powiedzieć rodzicom? Zrobię wszystko, żeby potem też być ich oczkiem w głowie.-
-Ty nim zawsze będziesz...- nie dokończyłam bo mi przerwała
-Nie prawda. Po urodzeniu naszego braciszka już mogę nie być.-zatkało mnie. JESZCZE JEDEN BACHOR!!! NO TYLKO TEGO BRAKOWAŁO!!! Przecież moja rodzina to jakaś patologia.
-Dobra ale już idź...-
-Idziemy na kolację.-
Razem z młodą zeszłam na dół. Może teraz powinnyśmy trzymać się razem? No nie wiem. Usiadłam przy stole i zdarzyło się jakieś święto! Mama zamiast na mnie krzyczeć powiedziała normalnym tonem.
-No Lena za miesiąc będziesz musiała się wyprowadzić. Twój pokój przerodzi się w pokój dla twojego braciszka.-Zatkało. Wiedziałam o tym, ale żeby mieć tak ogromny dom i brak miejsca dla dziecka. Jezu.
**Oczami Marty**
Po całym domu szukałam Leny. Nigdzie jej nie było. W końcu zrezygnowana osunęłam się po ścianie w korytarzu.
-Gdzie do cholery jasnej ona jest!!!-krzyknęłam chyba na pół ulicy.
-Ale kto?-spytał Harry, który akurat przechodził koło mnie.
-Lena-
-Ona wyjechała do polski. Do rodziców.-
-Co?!-naszą bardzo krótką rozmowę przerwał Niall, który już w ciągu kilku sekund zniknął za drzwiami wyjściowymi.
-Ale po co?-zwróciłam sie do Harrego.
-Bo...bo... Niall całował sie w kubie z inną i ja jej powiedziałem.-
-Czy ty chcesz jej życie spieprzyć?!-powiedziałam lekko zła-odkąd ona pierwszy raz tu przyszłą dziwnie się zachowujesz!-
-Wiem...-
-Dlaczego?-
-Nie mogę Ci powiedzieć-powiedział i poszedł do pokoju. W tym domu każdy coś ukrywa, albo dziwnie się zachowuje.
**Oczami Natalie**
Siedziałam sobie w pokoju i usłyszałam ja Marta drze ryja na... chyba Harrego. Postanowiłam zadzwonić sobie do mojej przyjaciółki Emmy. Może by do mnie przyszła dawno jej w końcu nie widziałam. Wybrałam jej numer.
Pierwszy sygnał...
drugi sygnał...
trzeci sygnał...
czwar...
-Halo?-odebrała, a już myślałam, że tego nie zrobi!
-No hej! To ja Natalie. Pomyślałam sobie, że może byś do mnie przyszła?-
-No ok! Daj mi 30 minut lub całą godzinę na przyszykowanie się.-
-Cała ty. Zawsze tak długo się szykujesz!-
-Oj tam, oj tam. Dobra im szybciej skończymy tym szybciej przyjdę. Papa.-
-Pa pa.
I co ja mam robić przez godzinę? Poszłam pooglądać telewizję tylko to mi zostało, chociaż mogłabym poczytać.... nie to nie dla mnie! Włączyłam na byle jakim kanale... no i kreskówki. Po schodach już leciał Zayn. Cały on!
**Oczami Nialla**
Dlaczego Harry jej o tym powiedział. Byłem pijany. Dlatego pobiegłem na lotnisko kupić bilet do polski i wtedy przyszła mi jedna myśl...